Een mooie en zinvolle manier om moeder te worden.

Omdat het er nog niet was, en ik het nodig had voor de opvoeding. Toen wij onze adoptiekinderen ophaalden, werd ik geraakt door het verhaal over hun verleden. Als het mij al zo emotioneel maakte, hoeveel zou het mijn kinderen dan wel niet raken als ze het ooit te horen zouden krijgen? Ik wilde daarom weten hoe ik het adoptieverhaal het beste aan mijn kinderen kon vertellen en hoe ik hen in de loop van hun leven het beste kon helpen met hun adoptieverdriet. Omdat Wereldkind geschreven is voor ouders met kinderen tot 12 jaar, wilde ik daarna natuurlijk nog een vervolg schrijven, en dat is ‘De Adoptiedialoog’ geworden.

Ik heb Nederlands gestudeerd met als hoofdvak communicatie. Daarnaast heb ik een groot bijvak ontwikkelingspsychologie gedaan. Na mijn studie (1981-1987) ben ik freelance gaan werken als schrijver, voorlichter en gesprekstrainer. Communicatie is dus altijd mijn vak geweest. Om Wereldkind en De Adoptiedialoog te kunnen schrijven, heb ik heel veel Amerikaanse en Europese vakliteratuur gelezen. Ik heb mijn inzichten gebaseerd op mijn eigen vakkennis en de hierdoor verworven inzichten. Verder heb ik tijdens het schrijven van Wereldkind via emailgroepen adoptieouders leren kennen die hun ervaringen met mij deelden. Hun voorbeelden heb ik ook (met hun toestemming) gebruikt. Bij het schrijven van De Adoptiedialoog heb ik ook veel gehad aan de adviezen van Nelleke Polderman en van een aantal andere ervaren therapeuten.

Drie. Ze zijn alledrie in China geboren.

Ik kan heel erg genieten van het voeren van 'intense' gesprekken. Een paar jaar geleden ben ik daarom als vrijwilliger bij de Kindertelefoon gaan werken. Hoewel de gesprekken met kinderen en jongeren vaak heftig waren, vond ik het toch altijd heel fijn dat ik deze kinderen een luisterend oor kon bieden en dat ik samen met hun naar oplossingen kon zoeken. Uiteindelijk heb ik toen besloten om een gerichte opleiding te gaan volgen, zodat ik van 'gesprekken voeren' mijn werk kon maken. Inmiddels specialiseer ik mij in Verlieskunde en ben ik begonnen met een eigen praktijk. Ik hoop hier veel kinderen, gezinnen en volwassenen te kunnen ondersteunen bij het verwerken van verliezen die veel impact hebben. Natuurlijk hoort 'adoptieverdriet' daar ook bij. Wil je meer informatie over mijn praktijk? Klik dan hier.

Ik ben me altijd heel bewust van de valkuilen in de opvoeding, maar daarmee is een ‘goede’ opvoeding helaas niet gegarandeerd... Ik ben ook maar een mens en er gebeuren in mijn leven net zo veel dingen die ik niet in de hand heb en waar ik soms ongelukkig of gefrustreerd van word. Ik heb dus net als iedereen periodes waarin ik meer en minder energie heb. Maar als ik ‘fouten’ maak, probeer ik daar wel aanspreekbaar op te zijn. Ik denk dat dat het belangrijkst is. Zo leren de kinderen dat iedereen wel eens fouten maakt, en dat je daar als mens iets van kunt leren.

Een knuffel of een schaterlach van mijn man of een van mijn kinderen. De eerste lentedag. Een uurtje of drie zitten tikken achter mijn computer, een inzicht krijgen, inspiratie voelen stromen. Daar krijg ik wortels én vleugels van.